Historia osadnictwa na terenie OBECNEJ Gminy Rąbino sięga okresu wczesnośredniowiecznego i wiąże się ze Słowianami z pomorskiej grupy językowej, którzy zamieszkiwali obszar na wschód od Regi. W drugiej połowie X w. tereny te zostały opanowane przez Mieszka I, a świadectwem całej tej przynależności Pomorza do Polski jest dokument „Dagome Judex” z 992 roku. W okresie XI-XIII wieku tereny obecnej Gminy Rąbino były integralnie związane z politycznymi dziejami Pomorza: rozbicie na kilka państewek w XI wieku, zjednoczenie za czasów Bolesława Krzywoustego, okres rozbicia dzielnicowego i przeszło 200 letnie zagrożenia ze strony Marchii Brandenburskiej, Danii, Krzyżaków.

W połowie XII wieku obszar Gminy Rąbino nazywany był ziemią Cinnenbroch i wchodził w skład kasztelani kołobrzeskiej. W 1277r. książe Barnim I sprzedał zachodnią część/w kasztelani biskupowi kamieńskiemu Hermanowi von Gleichen, zastrzegając aby terytorium to nigdy nie dostało się w ręce margrabiów brandenburskich; w przyszłości biskupi uniezależnili się od zwierzchności książąt. Wówczas we władaniu biskupów kamieńskich znalazła się także ziemia położona na prawym brzegu Regi, z ośrodkiem administracyjnym w Lipiu (Tharnus, Tharnusz, Arnhausen), gdzie wkrótce wybudowano zamek. Ruiny zamku istnieją po dzień dzisiejszy.

13 czerwca 1280r. między biskupem kamieńskim a margrabiami brandenburskimi został zawarty układ w sprawie ustalenia granic między ziemią Cinnenbroch (tzw. Kraina świdwińska z zamkiem w Świdwinie i Lipiu) i kołobrzeską. Wkrótce ziemia Cinnenbroch uległa rozbiciu: wyodrębniono Ziemię Lipińską (zamek w Lipiu – od 1287 r. miasto – wraz z okolicą), stanowiącą odtąd własność rodziny von Wedel – na tym obszarze znalazła się wieś Nielep. Pozostała część obecnego obszaru gminy Rąbino znalazła się w obrębie terytorium ziemi białogardzkiej, której właścicielem od 1291r. był książę Bogusław IV, a następnie książę Warcisław IV.

W okresie 2 poł. XIV – pierwszej poł. XV wieku losy ziemi białogardzkiej były zmienne; po podziale księstwa wołogoskiego w posiadaniu Bogusława V. W 1402 roku Nowa Marchia znalazła się w posiadaniu Krzyżaków, zaś ziemia białogardzka stała się pomostem miedzy państwem zakonnym a Marchia; ponadto w 1834 roku Krzyżacy kupili zamek wraz z okolica. Niektórzy rycerze sprzedawali swoje ziemi; np. w 1389 roku bracia Wupersnow przekazali bractwu „Bożego Ciała” w Świdwinie 7 łanów ziemi w Nielepie. Klęska militarna zakonu w 1410 roku nie przyczyniła się do zjednoczenia ziem w ramach państwa polskiego. Wzmogły się natomiast napady rycerstwa.

W 1412 roku ograbiono i zniszczono Batyń, Rąbinko i Rąbino. W 1454 roku wielki mistrz krzyżacki odstąpił Fryderykowi II całą Nową Marchie, łącznie z ziemią świdwińską i białogardzką. Ta ostatnia wchodziła w skład księstwa słupskiego, które podzielono w 1461r. między Eryka II i Ottona III. Właścicielem ziemi białogardzkiej został Eryk II, a po jego śmierci Bogusław X, który w 1478 roku zjednoczył całe Pomorze Zachodnie.

W drugiej połowie XV wieku wschodnie tereny ziemi świdwińskiej znajdowały się w posiadaniu rodziny Manteufflów, którzy byli lennikami polskimi i książąt pomorskich. Biskup kamieński Erazm Manteuffel odnowił i rozbudował zamek w Lipiu, jednakże jego następcy przyczynili się do upadku miasteczka. W 1572 roku Lipie utraciło prawa miejskie.

W okresie wojny 30-letniej przez tereny Pomorza przeszły liczne wojska, które zniszczyły ziemię świdwińską i białogardzką. Liczba ludności zmniejszyła się o 70%. Spalono Lipie.

W drugiej połowie XVII wieku obszar rodu Manteufflów wokół Lipia i Połczyna oraz inne włości rycerskie poddano wspólnej administracji, tworząc dystrykt połczyński. Według wykazu z 1705 roku w ramach tej jednostki terytorialnej znalazły się następujące miejscowości z obecnej gminy Rąbino: Biernów, Biała Góra, Gąsków, Jezierzyce, Lipie, Rąbino, Rzecino oraz Stare Ludzicko. W 1725 roku dystrykt połczyński został połączony z białogardzkim, tworząc na przestrzeni ok. 200 lat stałą jednostkę administracyjną. Podczas wojny siedmioletniej, w latach 1756 – 1764 oraz w okresie wojen napoleońskich znacznie ucierpiały tereny ówczesnego powiatu białogardzko – kołobrzeskiego. Plądrowano wsie, ustalano kontrybucje, wybuchały epidemie.

W 1859 roku przez teren obecnej gminy Rąbino wybudowano linię kolejową, łączącą Szczecin z Koszalinem, która przyczyniła się do ożywienia gospodarczego tego obszaru. W latach 1869 – 1885 odnotowano znaczny proces wyludnienia z byłego powiatu białogardzkiego, co wiązało się z emigracją ludności do Ameryki Północnej (USA i Kanada)  i Południowej (Brazylia).